Zima - biały puch pokrywa wszystko.

To będą święta inne niż przeważnie. Rodzice od więcej niż dziesięciu miesięcy żyją oddzielnie. Na początku było mi nieprosto pogodzić z rozstaniem bliskich mi osób. Los nie był dla mnie przychylny. Mamusia wybrała o połowę młodszego od siebie kochanka. Porzuciła mnie i tatę jakbyśmy byli niepotrzebni. Ojciec totalnie się załamał. Wszystkie dnie spędzał w pracy albo przed ekranem telewizora. Nie pamiętał dosłownie o nadchodzących świętach. Aczkolwiek była już połowa grudnia. Śnieg wielkim puchem zdołał okryć całe nasze podwórko. Liczne opady spowodowały iż ciężko było wydostać się z lokalu mieszkalnego do bramy wjazdowej. Tata zdawał się tego nie zauważać. Poprzez te wiele miesięcy żył jak robot, patrzył błędnymi, niewidzącymi oczami. Dobrze wiedziałam, że jeszcze ma nadzieję na powrót mamy. Ja już jej nie miałam. Już nawet nie płakałam. Jednej z nieprzespanych nocy obiecałam sobie, że będę twarda, że muszę pomóc tacie aby ponownie stanął na nogi. Chciałam żeby o niej zapomniał. Nienawidziłam mamy z całego serca. Za to co zrobiła naszej rodzinie. Obiecałam sobie żyć normalnie, postanowiłam sama przygotować święta. Niemniej jednak aby było to możliwe musiałabym pozbyć się zalegającego śniegu. Sama nie dałabym rady, dlatego wystukałam w google frazę "odśnieżanie Lublin" i umówiłam firmę odśnieżającą na następny tydzień. Była to połowa sukcesu, wreszcie mogłam pojechać do pobliskiego supermarketu po świąteczne towary. Wigilia była tuż tuż dlatego cały następny dzień spędziłam w kuchni. Wieczorem obdzwoniłam znajomych ojca i rodzinę żeby zaprosić ich na wigilijną kolacje. Widok szczęśliwego taty był dla mnie najwspanialszym prezentem.